HOE BEN IK EEN GOEDE VADER? Gisteravond, het werd al donker. Mijn vrouw en mijn zoontje vroegen of ik nog mee kwam op een avondwandelingetje. Maar ik was nog met een laatste mailtje van de dag bezig. “Ik kom zo, deze moet nog even!” Het was een lange, intensieve dag geweest. De volgende dag zou mijn vrouw voor een week weg gaan om een retreat te begeleiden. Dat veroorzaakte extra spanning in huis. Een wandelingetje was dan ook een goed idee…
Ik klapte mijn laptop dicht en liep wat gehaast het huis uit.
‘TADAAA!’ Mijn vrouw sprong van links, mijn zoontje van rechts tevoorschijn, dode bladeren over me heen gooiend. Ik schrok zo, dat ik een hele sterke reflex voelde om uit te halen. Ik kon mezelf maar nét bedwingen. ‘Laat-me-met-rust!’ schreeuwde ik, in mijn schrik, en ik liep het huis weer in, terwijl ik de voordeur dichtsmeet.
Waarom vertel ik dit?
Om je te vertellen waarom ik toch een goede vader was die avond.
Natuurlijk had ik nog een keer adem moeten halen, me niet zo van mijn stuk laten brengen, en een toffe avondwandeling moeten maken. Gelukkig gaat dat 9 van de 10 keer ook gewoon goed. Maar deze ene keer dus niet.
Maakte dat me een slechte vader?
Welnee.
Ik kon juist mijn beste skills laten zien.
Hoe ben ik een goede vader?
Toen mijn vrouw en zoontje weer binnenkwamen, had ik mijn eigen schrik al verwerkt door diep adem te halen en mijn lichaam te bewegen. Zo kon ik ze weer ontmoeten zonder spanning. Ik kon mijn zoontje vragen of hij van me geschrokken was. En ik kon goed op zijn antwoord (‘ja’ natuurlijk) aansluiten, met begrip en ruimte. Dat wekte blijkbaar zoveel vertrouwen bij hem op, dat hij vertelde dat het zijn idee was om me zo te laten schrikken. Waarop ik hem met heel mijn hart kon bevestigen over zijn moed om dat eerlijk te vertellen. Waardoor hij weer ging glunderen.
Ondertussen was mijn vrouw tegen me aan komen staan, en hielden we elkaar zachtjes vast. Nog even wennen, maar al snel vertrouwd. Koan kroop er nog bij, en we konden voelen dat er niets ernstigs was gebeurd.
Want: schrik happens.
En het maakt je een goede vader als je er goed mee omgaat.
Een goede vader is geen foutloze vader
Ik vertel dit niet om mezelf nou op mijn borst te kloppen, maar om aan te tonen dat goed vaderschap niet zit in alles de hele tijd maar goed doen. Dat is een veel te hoge lat. En die geef je door. Dan ziet mijn zoon een vader die altijd cool en collected is. Dat lijkt sterk, maar hij leert dan niet hoe je omgaat met die onvermijdelijke momenten dat je dat niet bent.
Deze avond leerde mijn zoon dat vaders ook kunnen schrikken; dat ze daar van bij komen; dat ze nog steeds veilig zijn (ipv afreageren) en dat het gezin iets kan hebben.
Een goede vader is betrouwbaar. Daarvoor moet je fouten maken, zodat je je kinderen kunt laten zien hoe je die herstelt. Want een kind leert voornamelijk van alles wat zijn ouders doen en laten. Hoeveel je hem ook vertelt hoe het allemaal moet, het komt aan op het gedrag wat je zelf laat zien.
Een goede vader neemt daarom verantwoordelijkheid voor zijn eigen gedrag. Nogmaals, niet door het de hele tijd goed te doen. Maar wel door de consequenties te nemen. Dus eindigde ik het gesprekje ook met mijn verontschuldigingen aan Marije en Koan dat ik ze niet zo had willen laten schrikken.
Ze boden spontaan hun verontschuldigingen aan – en dat bracht diepe ontspanning. We kunnen wat hebben samen.
Ik voelde me een trotse vader die avond.
Jeroen
Ps: Vaderschap kan knap eenzaam zijn. Zoek je een groep mannen om je heen om mee te delen? Kom dan eens naar een van mijn Mannencirkels. Je hart luchten, verbinden met andere mannen. In een veilige setting. Wees welkom. Kijk hier voor de eerstvolgende data.
