Ze mag niet met jouw dochter spelen

Ik krijg een app’je van de ouders van een vriendinnetje van mijn dochter uit groep 4. Ze mag niet meer bij mij komen spelen. Ik ben een vader die zijn dochter vrij opvoed. Zeker als ik kijk naar de gemiddelde ouder op school. Dat betekent dat ze van mij grenzen mag opzoeken en verkennen zodat ze haar autonomie kan ontwikkelen.

Dit betekent bijvoorbeeld dat ik buiten in de tuin wel eens een vuurtje heb gemaakt in mijn houtkachel. Mijn dochter, vind het dan leuk om een stok in het vuur te steken en er vervolgens triomfantelijk mee rond te lopen. Ook als haar vriendinnetje er is, al was het dit keer een dennentak met naalden, en je begrijpt: dat knettert lekker. De angst was af te lezen op het gezicht van onze gast, dus heb ik mijn dochter maar iets getemperd.

Zo zijn er meer van dit soort speelmomenten geweest maar na de volgende twee situaties was de grens blijkbaar bereikt. De meiden waren verstoppertje aan het spelen op mijn slaapkamer en vinden daar in mijn kast een doos met ‘hulpmiddelen voor spannende activiteiten in bed’. Sommigen zullen het vast naïef vinden dat deze doos überhaupt gevonden kon worden maar goed, het gebeurde. Het andere meest recente voorbeeld is dat mijn dochter haar vriendinnetje mee in bad nam toen ze koud waren geworden van het met blote voeten op een natte trampoline springen. Gezellig en warm tegelijk!

Ik laat ze lekker hun gang gaan. Ik ga uit van de onschuld en zie er oprecht het kwaad niet van in. Waar ik niet bij nadenk is dat het gegeven ‘naakt’ mogelijk een gevoel van onveiligheid teweeg kan brengen bij ouders. Daar ben ik me nu bewuster van en ik moet bekennen dat ik zelf ook wel terughoudend ben als ik bedenk dat mijn dochter bij iemand anders naakt zou zijn. Ik begrijp het dus wel en kan voorstellen dat de keuze door deze optelling aan gebeurtenissen is gemaakt. Ik ben me wederom gaan beseffen dat ik als papa, verantwoordelijk ben voor de veiligheid van de kinderen die hier spelen binnen de grenzen van hun ouders.

Ik moet hier altijd even zuchten want, hoe bepaal ik dat? Ik ben dit thema ook tegengekomen in liefdesrelaties waarin ik aan de kant van de ouders stond. Alleen ik kon mijn eigen grenzen uitspreken en dat zou in dit geval dus ook een verantwoordelijkheid zijn van de ouders van het vriendinnetje. In de dunne relaties die ouders met elkaar hebben is dat wat veel gevraagd denk ik, dus heb ik samen met m'n dochter besloten ‘on the safe side’ te gaan zitten.

Het maakt me wel verdrietig. Ik voel me veroordeeld terwijl ik mezelf een veilige ouder vind. Ik begrijp ze, en kan hier verantwoordelijkheid voor nemen, maar het uitgesproken gebrek aan vertrouwen doet me zeer. Vertrouwen, dat ongrijpbare delicate fenomeen en een belangrijke rode draad in mijn leven. “Het komt te voet en gaat te paard” luidt het gezegde maar wat betekent dat nou eigenlijk? Er is veel over te zeggen en geen eenduidig antwoord te geven maar deze zin vind ik toch wel treffend: De keerzijde van iedere vorm van vertrouwen is dat het beschaamd kan worden en gevoelig is voor 'verraad'. Vertrouwen is echt zo’n alledaags ding. Iedereen kent het en iedereen heeft er wel iets mee maar stel dat je van alle mensen hun motieven toch eens kon zien, wat een helderheid zou dat geven!

En dus tasten we in het duister, vertrouwen we op ons gevoel en daarmee geloven we in goed en slecht. En hoewel de meningen verdeeld zijn over het bestaan van goed en slecht; uiteindelijk hebben we grenzen en ik kan uit eigen ervaring zeggen: they don’t fuck around. Mijn grenzen heb ik moeten respecteren terwijl ik zooo graag anders wilde. Mijn gevoelens werden ondragelijk en heb uiteindelijk gekozen voor ‘breken’. Breken met mijn geliefde, uit zelfbehoud. Ik ben er van overtuigd dat mijn grenzen zich weer zullen aandienen, one way or another, maar, dat zien we dan wel weer.

Erik Wijdemans Comment