Sta jij centraal in jouw leven?

Durf jij jezelf al echt centraal te stellen in je leven?

In een van mijn eerste gesprekken met Martijn viel me meteen al op hoezeer hij weliswaar succesvol was, maar tegelijkertijd doodongelukkig.

Hij vertelde me hoe hij best lekker geld verdiende met zijn videowerk, een prima relatie had, en af en toe op een mooie reis ging. Hoe alles in principe hartstikke goed ging. Maar hoe hij zelf voelde dat er ook iets miste. Dat hij zich van binnen enorm onrustig voelde. Dat hij eigenlijk geen connectie voelde met wat hij deed, en met wie hij omging. En dat hij erachter wilde komen wat er mis met hem was.

Maar het lukte hem niet om er met iemand over te spreken, of iets in te vinden wat hem echt hielp. Zijn vrienden vonden hem maar moeilijk doen. Zijn vriendin werd er verdrietig van, en zijn ouders trokken het zich te persoonlijk aan. Hij las zelfhulpboeken en bekeek video’s, maar miste een connectie met real life experience. En dat wilde hij nou juist zo graag: verbinding!

Hij bedacht daarom wat hij nodig had:

  • hulp bij het uitspreken van zijn innerlijke beleving

  • een groep oprechte mannen om hem heen met wie hij kon uitwisselen

  • een aanpak waarbij hij niet teveel hoefde te analyseren, maar echt iets leerde

Via een wederzijdse vriend hoorde hij over een trainingsweekend waarin ik met een groep mannen vechtsport en persoonlijke transformatie zou combineren, en hij schreef zich in. Hij kwam af op de fysieke aanpak, in combinatie met de groep mannen en het appèl op oprechtheid wat de uitnodiging voor hem uitstraalde. Zo ontmoette ik hem, en mocht ik met hem werken aan een belangrijke sleutel in zijn zoektocht.

In dat programma deed ik een oefening (spoiler alert!) waarin deelnemers op een trapkussens leren trappen, en daarbij een aantal woorden hardop zeggen. Een van die woorden is ‘ik’ (misschien voel je er al wat van als je dit zit te lezen). Bij de uitleg van deze oefening keek van alle 20 mannen één harde kop onverzettelijk mijn kant op: Martijn. “Bekijk het maar. Aan dit soort egoïstische mannenshit doe ik niet mee!”

Dat was begin dit jaar. Laatst sprak ik hem, en hij vertelde me dat het een life-changing experience voor hem was geweest. Want door samen te kijken naar wat er in hem werd aangeraakt, en doordat hij de moed opbracht om het toch een keer te proberen, was zijn hele idee over hoe te leven getransformeerd. Er was zoveel kracht door hem heen gaan stromen. Zoveel helderheid. Door toch op dat kussen te trappen, was hij gaan voelen hoe hij altijd anderen voor liet gaan. En dat het nu tijd was om zichzelf centraal te stellen. En dat dat helemaal niet egoïstisch is, maar noodzakelijk om er echt voor je geliefden te kunnen zijn. Want alleen dan heb je echt wat te geven.

Door juist zichzelf centraal te stellen in zijn leven, kon hij de rusteloze energie die hij voelde omzetten naar bruikbare energie. Naar betrokkenheid, naar echte interesse, naar liefde. Voor zichzelf en daarmee voor anderen.

Wat zou er gebeuren als jij jezelf echt centraal gaat stellen in jouw leven?

Welke mensen in jouw omgeving zullen daar onmiddellijk van meeprofiteren, als jij meer vanuit jezelf leeft?

Vertel het me, deel je antwoord met me, ik geloof zo dat je zoveel te bieden hebt man!