Omringd door 60 andere mannen gaan staan als man

‘What is your next step in life?’ Het is de vraag die Sujith Ravindran, één van de leiders van het European Festival of Brotherhood’, inbrengt tijdens de laatste cirkel van deze vierdaagse mannen gathering. Terwijl hij de vraag stelt kijkt hij tevreden om zich heen. Elke man afzonderlijk met zijn warme, indringende ogen uitnodigend om de cirkel van zestig brothers in te stappen.

Diep van binnen voel ik vastberadenheid, die licht uitgedaagd wordt door prikkels van angst. Doodeng kan ik het vinden, spreken voor een grote groep. Vooral een groep met mannen. Oudere mannen, mannen met zoveel levenservaring, sommigen ouder dan mijn vader.

De angst om te falen of geen impact te maken met mijn verhaal spoken door mijn hoofd. Angst voor meningen van anderen, terwijl het bij het delen van mijn verhaal om mij gaat. Angst waarvan ik nu zie dat deze totaal irrealistisch is, maar mij in het moment zo in zijn greep kan hebben.  

Ik pak de stok vol overtuiging en loop de cirkel in. Geen idee waar mijn verhaal naartoe zal gaan. Ik kies voor stilte. Niet omdat ik stil val, maar omdat ik weet dat woorden zich enkel vanuit mijn hart kunnen aandienen. Ik adem naar mijn buik. Mijn hartslag neemt toe. Een lichamelijk spanning waar ik mijn eerste woorden aan wijd. Direct na het benoemen ontstaat er ruimte.

Ik voel een diep verdriet. Een verdriet wat gaat over het nemen van verantwoordelijkheid in mijn leven. Daar, staand in de cirkel, realiseer ik me dat ik niet langer wil vingerwijzen. Anderen niet meer de schuld wil geven en mezelf vol in de spiegel aan wil kijken.  

Mijn verdriet gaat over het niet durven staan voor mijn verlangens in het leven. Het niet durven uitspreken van wat ik echt wil, in contact met de ander. Bang als ik ben om niet gehoord of gezien te worden. Bang om afwijzing te ervaren en niet begrepen te worden.

Ik spreek het uit. Vanaf nu ga ik staan als man en neem ik verantwoordelijkheid voor de relaties die ik wil verbeteren in mijn leven. Ik ben beschikbaar, neem initiatief, spreek mezelf uit en laat mezelf vanuit echtheid zien.

Ik kies voor stilte. Mezelf de tijd en ruimte gunnend om te onderzoeken of er nog meer wil komen. Mijn hart voelt krachtig en warm. Diep en vertraagd. Gevuld met liefde. Ik voel mijn blote voeten stevig op de aarde, die nog meer bekrachtigd worden door de stevigheid van de mannen om me heen. Ik kijk nog één keer rond. Aho!

Pieter op European Festival of Brotherhood
Pieter SchopComment