Mannen, rammen maar!

Hier is het dan; een pleidooi vóór agressie. Want man, wat is het belangrijk dat je je agressie mag voelen. Ha, hoor ik jullie denken, eindelijk mag ik! Of denk je: ja mooi niet, dan gaat alles stuk... Het is belangrijk dat je je agressie mag voelen, niet dat je anderen schade berokkent. En dat verschil, dat moeten we leren kennen.

Wat is agressie? Een vriend. Die je komt helpen als er fiks over je grenzen wordt gegaan. We worden namelijk niet zo snel agressief als onze geliefde ons een heerlijke kus geeft. Wel als ze met een ander zoent of als er iemand aan haar kont zit. Terecht dat je dan je agressie voelt: een teken dat je wilt en moet ingrijpen.

Als je dit gewoon mag van jezelf, dan spreek je je geliefde aan: ’WAT FLIK JIJ ME NOU?’. En afhankelijk van haar antwoord ga je samen op onderzoek naar wat the fuk hier nou weer is gebeurd. Of je geeft degene met de losse handen een fikse duw en zegt, ‘AFBLIJVEN!’. Dan helpt je agressie je om je grenzen te bewaken. Vriendelijk blijven is hier te weinig.

Maar veel van ons hebben dit afgeleerd. Er is in ons opgroeien lang niet altijd goed omgegaan met de momenten dat we onze grenzen aangaven. Denk maar eens aan een tweejarig jongetje wat geen gelegenheid voorbij laat gaan om te laten horen hoe goed hij ‘nee’ kan zeggen. Lang niet elke ouder blijft daar ruimte voor houden (het zijn net mensen). En dan wordt zo’n jochie geheel tegen zijn zin - en zonder liefde! - toch weer de auto ingepropt, op weg naar een familiefeestje wat veel te druk voor hem is (en dat weet hij, daarom zegt hij namelijk nee). Of veel erger natuurlijk: veel kinderen wordt simpelweg de mond gesnoerd als ze hun grenzen aangeven, gewoon omdat ouders nou eenmaal groter en sterker zijn en die macht misbruiken. (Als ik zelf ergens agressief van word, is dat wel als iemand me probeert de mond te snoeren. Waar zou dat toch vandaan komen?)

Als er herhaaldelijk respectloos met het aangeven van onze grenzen is omgegaan, dan hoopt de agressie zich in ons op. In een latere situatie kan het dan niet gewoon losjes stromen en zijn werk doen, maar wordt het een enorme stuwing die vaak maakt dat we niks meer doen, want dat hebben we nou eenmaal aangeleerd: ‘agressie is fout, dan kom je in de problemen’. En dat was vroeger ook zo; maar nu ben je een volwassen man die af en toe zijn agressie echt nodig heeft.

Heel soms breekt de interne dam, en ga je weergaloos uit je plaat. Act je je hele lading, ook die van vroeger, uit op degene die toevallig in de buurt is. Sommigen van ons smijten dan ook nog eens met van alles (deuren, heerlijk!). Een teken dat de stuwing al een tijd gaande is. Spijtig genoeg word je dan wat je intern waarschijnlijk besloot nooit te doen: destructief. Helaas durf je dit vaak alleen bij iemand die je vertrouwt, en dat is vaak je geliefde. Het is nog een hele kunst om ook juist daar constructief met je agressie om te gaan. Want je eigen uitbarsting kan zomaar weer een reden zijn om een volgende keer toch maar weer je keutel in te trekken.

Het goede nieuws is dat het mogelijk is om het contact met onze gezonde agressie weer te herstellen. Door het weer toe te laten in een veilige setting. Bijvoorbeeld via vechtsportlessen waar ook oog is voor alles wat er in je wordt aangeraakt als je het contact met jezelf ook op deze plek langzaamaan herstelt. Het rammen wat anders in een intense situatie thuis in je een uitweg vindt, op te zoeken in een vertrouwde setting. Want als je dat doet, kun je weer de oorspronkelijke kracht tot je beschikking krijgen die er huist in je agressie. Daar zul je stapsgewijs mee moeten leren omgaan. Zodat je hem echt kunt berijden. Zo kan je leren hoe je toch kunt vertrouwen op die kracht, zodat hij voor je kan werken zonder dat je dingen stuk maakt. Zodat je weer op een gezonde manier ‘stop’ leert zeggen.

Door jezelf hier ruimte te geven, zul je ook kunnen ontrafelen en doorvoelen hoe het voor je geweest is dat je gezonde respons op respectloos en liefdeloos gedrag zo onderdrukt is. Dat zal pijn doen. Juist door dat te doorvoelen, bevrijd je jezelf nog veel meer. Vandaar mijn advies: mannen, rammen maar! Vind een plek, roep een groep bij elkaar, kom naar Water & Vuur, zoek het op; een plek waar je onder betrouwbare leiding weer contact kunt maken met dé kracht die het voor je opneemt als je respectloos behandeld wordt. Leve de gezonde agressie.

[ Op de foto: een van de deelnemers (en tevens vrijwilliger) van Water & Vuur 2018 en niet de auteur van dit artikel dus. ]

Jeroen BiegstraatenComment