Is het de moeder van je kinderen?

Je hebt het vast wel gehoord of gezegd: “Is het de moeder van je kinderen?” Of dit nu in de date-fase gebeurt of al in een vergevorderd relatiestadium, de vraag wordt altijd gesteld vóór er daadwerkelijk sprake is van een - laten we zeggen - kinderwens in uitvoer. Gekke vraag dus eigenlijk. Nu ben ik ben dol op gekke vragen. Die vertellen mij dat er niet gezegd wordt waar het daadwerkelijk om gaat. Wat is dat dan?

Voor het antwoord ga ik te raden bij mezelf - in de donkere krochten van mijn hart – en bij al die tientallen mannen die tijdens onze wekelijkse mannencirkels man genoeg zijn om mij ook hun hart te laten horen spreken.

Sinds mijn jonge kinderjaren was het enige waarvan ik zeker wist ‘wat ik later wilde worden’, vader. Tegelijkertijd was het sinds de puberteit mijn enige angst in het leven om vader te worden met een vrouw bij wie ik geen kind wilde verwekken. Ik zeg bewust niet: ‘met wie ik een kind ter wereld wilde zetten’, want met alle respect van de wereld: dat doen vrouwen, niet wij. Waar gaat die angst over? Ik was bang dat ik gevangen zou komen te zitten in een leven dat niet meer als het mijne zou voelen; dat ik de verantwoordelijkheid niet aan zou kunnen én dat ik hoe dan ook niet goed genoeg zou zijn. Als man.

Nu is het grootste geheim dat veel mannen met zich meedragen (waardoor vrouwen ze als ongrijpbaar ervaren) dat ze diep vanbinnen geloven dat ze niet goed genoeg zijn als man. Dat betekent: als vader, zoon, partner, minnaar, ondernemer, vriend en ga zo maar door. Behalve de vele mannen die ik ondertussen via mijn werk heb mogen ontmoeten en dit voor zichzelf hebben doorbroken, hebben ‘wij mannen’ het over het algemeen niet over onze angsten en onzekerheden. In plaats daarvan stellen we vragen als “Is het de moeder van je kinderen?” Vrij vertaald als, hoe is het met jouw angst om vader te worden, en om man te zijn?

Ik kan zelf ieder moment vader worden. Het was ‘niet gepland’, dus sinds de positieve zwangerschapstest, begon ik de momenten van angst en twijfel af te wachten. Maar tot mijn eigen grote verbazing bleven die uit. Een gevoel van vertrouwen en overgave kwam ervoor in de plaats. Gesterkt door al die andere mannen, wetend dat ik niet alleen ben en volkomen zelfverzekerd over het feit dat ik veel dingen niet goed zal blijven doen. Als vader, zoon, partner, minnaar, ondernemer en vriend.

Maar één ding weet ik heel zeker: als man ben ik goed genoeg. En mijn vriendin (op de foto): zij is de moeder van mijn kinderen.

Is het de moeder van je kinderen?