Women Only!

Momenteel kom ik eens in de 2 weken bij een (vrouwelijke) chiropractor. En om in haar behandelkamer te komen doorkruis ik eerst een heuse ‘women only gym’.

Toen ik vanochtend op de fiets onderweg was voor mijn 2-wekelijkse kraaksessie, vroeg ik mezelf af waarom het eigenlijk überhaupt nodig is dat er plekken als deze dienen te zijn in onze wereld. En ook interessant; wat het met mij doet als man, wanneer ik me noodgedwongen door een sportzaal vol met vrouwen beweeg, waar ik vanwege mijn geslacht eigenlijk helemaal niet welkom ben.

Na afloop van mijn sessie van vanochtend, trof ik de eigenaar aan de receptie van deze sportschool voor alleen vrouwen, die overigens zelf een man is. Ik vertelde dat ik af en toe een stukkie schrijf voor een mannenplatform en ik vroeg hem vervolgens: wat is eigenlijk de reden dat vrouwen voor deze plek kiezen?

Het antwoord was niet super schokkend, maar in alle eerlijkheid wel een beetje pijnlijk. Als je het namelijk plat slaat, dan heeft de women only gym haar bestaansrecht enerzijds te danken aan de collectieve onzekerheid van de vrouw. Anderzijds speelt de soms ietwat seksueel gerichte oriëntatie van de gemiddelde mannelijke sportschoolbezoeker een belangrijke rol. Lees: de man die nét iets te aandachtig en te lang naar een squatende vrouw in een strakke gekleurde sportlegging kijkt.

Natuurlijk, ik snap dat je als vrouw wel een beetje klaar bent, als de zoveelste fitgirl recht voor je neus een oefening doet – zonder zweetdruppels! – waar jij niet eens aan durft te beginnen. Ik begrijp het ook heel goed dat je er niet op zit te wachten, om in een intensieve sportsessie van een half uur, tenminste 22 keer te worden aangestaard door verschillende mannen. Dus ik denk dat het alleen al daarom goed en fijn is dat er plekken als deze bestaan, waar een vrouw zich relatief een stukje veiliger en waarschijnlijk over het algemeen minder onzeker voelt.

Maar met een women only gym zijn we natuurlijk vooral aan het symptoom bestrijden, en onbewust voeden we zelfs soms de negatieve overtuigingen. Want op een diepere laag gebeurt mijns inziens ook het volgende: we creëren met elkaar een plek waar een vrouw minder kans heeft om met haar diepste zelfafwijzing (ik ben niet goed-knap-dun-sterk-mooi-afgetraind-sexy-slank-enz. genoeg) geconfronteerd te worden. Maar door in die specifieke gym te sporten verdwijnt het negatief geloof natuurlijk niet, het wordt daar alleen minder snel getriggerd.

Zou het niet mooi zijn als we elkaar zouden durven gaan aanspreken in de sportschool, in plaats van ons te verschuilen achter onze maskers, en massaal de koptelefoons als escape in te zetten? “Ik zag dat je net naar me keek, toen ik die oefening aan het doen was, en dat maakte me wat onzeker”. Wow, dat zou ik echt briljant vinden als we dat met elkaar zouden gaan doen (let wel: dus óók de collectief onzekere mannen, waar ik zelf onderdeel van uit maak). Wanneer we de confrontatie niet meer uit de weg gaan, maar onszelf kwetsbaar opstellen, ontstaat er vanzelf meer bewustzijn, en daarmee uiteindelijk dus ruimte voor gedragsverandering.

En oh ja, wat deed een plek als deze dan met mij als man?

Best ironisch vind ik het, zo merkte ik vanochtend op. Op een plek waar alleen vrouwen welkom zijn, mag ik als man op de behandeltafel gaan liggen, waar me niets anders rest dan volledige overgave en vertrouwen aan een vrouw, die op dat moment juist ook haar mannelijke energie heeft in te zetten voor het werk dat ze doet. Life is funny!

Én ik betrapte mezelf erop dat het me soms ook wat onzeker maakt. Heel bewust kijk ik toch wat meer naar de grond, als Bethan me ophaalt bij de receptie en me meeneemt naar haar werkruimte. Toch een beetje bang dat ik ergens naar kijk, waar ik niet naar mag kijken.


Teun is trainer/coach bij Breekjaar, een tussenjaar voor jongeren. Daarnaast heeft hij zijn eigen coachingspraktijk in Haarlem en verzorgt hij trainingen en workshops binnen bedrijven, gericht op teambuilding, authenticiteit en persoonlijk leiderschap.

Teun Kapteijns